Przez ostatni czas w pracy było dużo stresu, nerwów i moje rezerwy baterii nikły z dnia na dzień.
Codzienny płacz i brak sił do wstania...zresztą mój chłopak miał to samo. To co mnie, jego (nas) trzymało przy funkcjonowaniu z dnia na dzień była wizja nadchodzącego, dwutygodniowego urlopu, upragnionego, którego nigdy nie miałam od ponad 4 lat pracy.
Kupiliśmy Last Minute do Turcji. Wakacje cudowne. Totalne lenistwo i beztroska. Upał, słońce, basen, muzyka, plaża, morze...cóż chcieć więcej.
Teraz naładowana nową energią walczę z codziennością. Jak to przekłada sie na mnie napisze niebawem.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
1 komentarz:
Cieszę się, że znalazłam Twojego bloga. W zalewie okropnych blogów pro-ana jest słoneczkiem, perełką. Piszesz prawdę, która nie zawsze jest przyjemna. Piszesz o tym, czym anoreksja i bulimia są naprwadę, że to wcale nie są "piękne choroby" (o ile choroba w ogóle może byc piękna i poetycka).
Bardzo Cię podziwiam i gratuluję tego, co osiągnęłaś, wielkiej siły woli i pragnienia życia. I życzę, żebyś wytrwała, żebyś zaakceptowała siebie taką, jaką jesteś, ze wszystkimi wadami, bo wady są tym, co czyni Cię wyjątkową.
Prześlij komentarz